सुनिल तुगनायत, सिटी हब मिडिया वणी…
काळाच्या ओघात चेहऱ्यावर थोड्या सुरकुत्या आल्या असतील, केसात चांदी चमकू लागली असेल, पण मैत्रीचा तोच ओलावा आणि शालेय जीवनातील तोच उत्साह रविवारी वणीत पाहायला मिळाला. निमित्त होते विवेकानंद विद्यालयाच्या १९९१-९२ च्या दहावीच्या बॅचच्या स्नेहसंमेलनाचे. तब्बल तीन तपांनंतर (३४ वर्षांनी) हे ‘बॅकचेंचर्स’ आणि ‘स्कॉलर’ मित्र-मैत्रिणी पुन्हा एकदा आपल्या लाडक्या शाळेच्या आवारात एकत्र आले होते.
गुरूंना वंदन आणि जुन्या स्मृतींना उजाळा…
कार्यक्रमाची सुरुवात अतिशय भावूक वातावरणात झाली. शाळेची घंटा वाजली, प्रार्थना झाली आणि उपस्थित सर्व माजी विद्यार्थ्यांनी आपल्या गुरुजनांचे प्रवेशद्वारावरच वाजत-गाजत स्वागत केले. सेवानिवृत्त मुख्याध्यापक अरुण सा. गंगशेट्टीवार यांच्या अध्यक्षतेखाली हा सोहळा पार पडला. यावेळी व्यासपीठावर हरीभाऊ चिखले, वामन मिलमिले, अनंत एकरे यांच्यासह अनेक दिग्गज शिक्षकांची उपस्थिती होती. आपल्या जुन्या शिष्यांना प्रगतीपथावर पाहून शिक्षकांच्या डोळ्यांतही कौतुकाची साश्रू उभी राहिली होती.
मैत्रीचा रेशीमबंध आजही कायम…
शिक्षणानंतर कुणी नोकरीसाठी शहर सोडले, तर कुणी व्यवसायानिमित्त परगावी स्थायिक झाले. मात्र, या स्नेहसंमेलनाच्या निमित्ताने सोशल मीडियाच्या पलीकडे जाऊन प्रत्यक्षात एकमेकांची गळाभेट घेत सर्वांनी जुन्या आठवणींना उजाळा दिला. संतोष बेलेकर, मंगेश करंडे, वैभव आत्राम, योगेश खिवंसरा यांच्यासह सर्वच विद्यार्थ्यांनी शाल आणि पुष्पगुच्छ देऊन आपल्या गुरूंना सन्मानित केले.
“शाळा सुटली तरी संस्कार सुटले नाहीत, हे आज या विद्यार्थ्यांच्या उत्साहावरून सिद्ध झाले,” असे भावनिक उद्गार शिक्षकांनी आपल्या मार्गदर्शनात काढले.
शाळेप्रती कृतज्ञता…
केवळ गप्पागोष्टी न करता, ज्या शाळेने घडवले त्या संस्थेप्रती कृतज्ञता व्यक्त करण्यासाठी विद्यार्थ्यांनी शाळेला एक भेटवस्तू प्रदान केली. तसेच, काळाच्या पडद्याआड गेलेल्या शिक्षक आणि वर्गमित्रांना श्रद्धांजली वाहून त्यांच्या आठवणींना जिवंत ठेवले.
नियोजनाची टीम:
संचालन: मंगला गोहणे-भोयर आणि सुनील इंदुवामन ठाकरे.
प्रास्ताविक व परिचय: सुलक्षणा भोंगळे आणि अमित कळमकर.
आभार: मंगेश करंडे.
व्यवस्थापन: संतोष बेलेकर यांच्या मार्गदर्शनात कविता मानकर, अंजू येवले, शारदा ढेंगळे आणि इतर सर्व सहकाऱ्यांनी या सोहळ्यासाठी अथक परिश्रम घेतले.
दिवसभर चाललेल्या या कार्यक्रमात हास्य-विनोद, जुन्या खोड्या आणि भविष्यातील संकल्पांची देवाणघेवाण झाली. शेवटी, ‘पुन्हा लवकरच भेटू’ असा शब्द देत जड अंतःकरणाने सर्वांनी एकमेकांचा निरोप घेतला.
